اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ

 نماز توبه (یکشنبه های ذی القعده الحرام)

در ماه مبارک و در لیالی متبرک قدر خوشا به حال آنان که در این روز ها بر عهد و توبه خود پای فشردند و اینک با قلبی صاف و روحی جلایافته با سرعتی افزون تر به سوی حضرت حق در حرکتند. ولی هستیم بسیاری از ما که همان فردای لیالی قدر توبه شکستیم و عهدمان را زیر پا گذاشتیم. در حالی که چشمه بخشش جوشان بود و چه بسا همه توبه هایمان آن شب پذیرفته شده بود اما باز قدر ندانستیم و به منزل اول عادت های سخیف و گناه های کوچک و بزرگ بازگشتیم.

شاید ما به خاطر نفس آلوده مان از خود عاجز شده باشیم اما رب متعال هرگز از ما نا امید نشده است و مهربان تر از مادر انتظار رستگاری بندگانش را می کشد. شاید برای همین باشد که هیچ گاه باب توبه و خالص شدن را نبسته و حتی روزهای دیگری را با آب و هوایی بهشتی فرو فرستاده تا بلکه ما از خواب غفلت بیدار شویم و بال و پرهای شکسته مان را ترمیم کنیم و به آسمان پر گشاییم.

یکی از اعمال که ندامت توبه کننده و دعای حاجتمند  به شایستگی پذیرفته می شود نماز توبه (ماه ذیقعده ) است. عملی کم نظیر که سفارش شده است و باب رحمت الهی بواسطه آن به روی بندگان باز می شود. تنها اندک همتی کافیست که آب رفته را بواسطه این به جوی بازگرداند. نمازی  که می توان در آن به سوی معبود بازگشت و بارگناهان را بر زمین نهاد و رحمت و عنایت خداوندی را به آغوش کشید.

گناه سوزی با توبه نصوح

«انس بن مالک» می گوید: رسول خدا در یکشنبه ی ماه ذیقعده از منزل بیرون آمد و فرمود: ای مردم، کدام یک از شما می خواهد توبه کند؟ عرض کردیم: همه می خواهیم توبه کنیم.

فرمود: غسل کنید و وضو بگیرید و چهار رکعت نماز- در هر رکعت یک بار فاتحه الکتاب، سه بار قل هو الله احد و هر کدام از دو سوره معوذتین( فلق و ناس )  را یک بار- بخوانید، سپس هفتاد بار استغفار کنید و آن را به « لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم» ختم کنید. آن گاه بگویید:

«یا عزیزُ یا غفار، اِغفِر لی ذُنوبی و ذُنوبَ جَمیعِ المُومنینَ و المُومِنات، فَاِنّه لا یَغفِرُ الذُّنوبَ الّا اَنت»

سپس فرمود: هر بنده ای از امت من این عمل را انجام دهد، از آسان به او ندا می شود: «ای بنده ی خدا، عمل خود از نو آغاز کن؛ زیرا توبه ی تو پذیرفته و گناه تو آمرزیده شد.» و فرشته ای از زیر عرش به او خطاب می کند: «ای بنده خجسته باد بر تو و فرزندان تو!» و فرشته ای دیگر ندا می کند: «ای بنده، دشمنان تو در روز قیامت از تو راضی خواهند گردید

و فرشته ای دیگر ندا می کند: «ای بنده، تو مومن از دنیا می روی و دین تو از تو گرفته نمی شود و قبر تو گشوده و نورانی می شود

و فرشته ای دیگر ندا می کند: «ای بنده، پدر و مادر تو از تو راضی خواهند گردید، اگر چه از تو ناخشنود باشند و پدر و مادر و فرزندان تو آمرزیده شدند و روزی تو در دنیا و آخرت گشوده و فراوان خواهد بود

و جبرئیل علیه السلام ندا می کند: «من همراه با فرشته ی مرگ می آیم و به او سفارش می کنم که با تو به نرمی رفتار کند و اثر مرگ حتی خراشی در تو ایجاد نخواهد کرد و فقط روح تو به آرامی از بدنت خارج خواهد شد

عرض کردیم: ای رسول خدا، اگر بنده ای این عمل را در غیر این ماه انجام دهد، چه اثری خواهد داشت؟ فرمود: «همانند آن چه توصیف کردم برای او خواهد بود و این سخنان را جبرئیل علیه السلام آنگاه که خداوند مرا به آسمامن (معراج) بر، به من آموخت

منبع : اقبال الاعمال، سید بن طاووس، ترجمه محمد روحی، ج2، ص13 به نقل از وبلاک اخبارالعلما


نوشته شده در تاريخ چهارشنبه ٩ امرداد ۱۳٩٢ توسط خادم القائم (عج) مهدوی بهرامی

لوگوی دوستان
لینک دوستان

بالای صفحه



تمامی حقوق این وبلاگ برای محفوظ و انتشار مطالب با ذکر منبع مجاز می باشد.

Designed by Freepik